Ιστορία πρώτη:
Ψάχνω στο Internet να αγοράσω το Asus 900 (το subφορητό που έχει αναστατώσει την κοινότητα του ADSLgr, και είτε δεν έρχεται ακόμα στην Ελλάδα, είτε όταν έρθει θα έχει την μοίρα της υπερχρέωσης.)
Περισσότερα για το Asus σε άλλο post.
Ψάχνω λοιπόν, και βρίσκω δύο site: Το αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα Clove.co.uk, και το γνωστό για το free shipping του, Play.com
Κοιτάω και τα δύο site, έχουν περίπου την ίδια τιμή: 329 λίρες το ένα, 330 το άλλο.
Πριν ανακαλύψω οτι το Play.com ΔΕΝ στέλνει στην Ελλάδα ηλεκτρονικά, ούτε αντικείμενα με τιμή πάνω απο 30 λίρες, είμαι σε δίλλημα. Λέω, κάτσε να δώ πόσο έχουν σε ευρώ.
Καθώς βρίσκομαι στην σελίδα του Clove, και δεν έχει μετατροπέα, πηγαίνω στον online μετατροπέα του xe.com
Βάζω 329 λίρες, μου λέει 414.85 θα πληρώσεις.
Μάλιστα.
Πάω να κοιτάξω στο Play.com πόσο θα μου πάει - και βλέπω οτι υπάρχει αυτόματος μετατροπέας απο λίρες σε ευρώ στην σελίδα. Α, ωραία. Το πατάω και ….
Οι 329.99 λίρες γίνονται 461.99 ευρώ!
Για μισό, για μισό: αν κάνω αγορά σε ευρώ απο το Play.com, θα πληρώσω 462 ευρώ για κάτι που αλλού θα το πληρώσω 414?
Ενώ έχουν την ΙΔΙΑ τιμή σε λίρες;
(τους έχω στείλει email, και περιμένω εξηγήσεις)
~
Ιστορία δεύτερη:
Σκάει σήμερα email, που παραπέμπει σε άρθρο του Παπαδόπουλου Τετράδη της Ελευθεροτυπίας.
Απόσπασμα (οι επισυμάνσεις δικές μου):
Την περασμένη βδομάδα, αλλά και αυτές που έρχονται φαντάζομαι, πρωταγωνιστεί στις ειδήσεις η αλματώδης αύξηση της τιμής του πετρελαίου, έτσι, εντυπωσιοθηρικά, χωρίς να λέγεται η αλήθεια.
Μπα! Υπάρχει κι άλλη αλήθεια; Φυσικά. Γιατί η καθημερινή υπόμνηση από εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, ότι το πετρέλαιο έπιασε τα 110$ το βαρέλι ή τα 150$, σημαίνει απλά για τον πολίτη, ότι μπορεί να περιμένει φυσιολογικά να πάει στα 400 ευρώ το λίτρο η βενζίνη ή στα 200 ευρώ το κιλό τα λάχανα. Αμ, δε.
Οι τιμές του πετρελαίου που διατυμπανίζονται, είναι αυτές που αγοράζει η αμερικάνικη αγορά.
Η Ευρώπη αγοράζει σε τιμές μπρεντ, που
α. είναι φθηνότερο κατά 5-6$
β. έχει την ίδια τιμή για τους Ευρωπαίους μ’ αυτήν που είχε πριν 6 μήνες!
Πώς γίνεται αυτό; Απλό: κάθε φορά που αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου σε δολάρια, η Ευρώπη αυξάνει την τιμή του ευρώ έναντι του δολαρίου. Αποτέλεσμα; Η Ευρώπη δεν πληρώνει αυξημένη τιμή στο πετρέλαιο.
Τι σημαίνει αυτό;
Οτι κανένας δεν μπορεί να αυξήσει την τιμή της βενζίνης, του αερίου, της ντομάτας, του τραμ, της θειάς μου της Κοντίλως, με το πρόσχημα ότι ακρίβυνε το πετρέλαιο. Μπορεί όμως να την αυξήσει με το πρόσχημα ότι οι πολίτες, βομβαρδισμένοι από τη μπουρδολογία ότι αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου, είναι έτοιμοι να χάψουν και να πληρώσουν κάθε ανατίμηση αγόγγυστα.
Αυτή είναι η προσφορά των ΜΜΕ στην καθημερινή ζωή του τόπου, όταν ο εντυπωσιασμός υπερισχύει της αλήθειας. Δηλαδή, όταν η βλακεία είναι σημαντικότερη της σοβαρότητας.
Πράγμα καθιερωμένο στον τόπο.
Όλο το άρθρο, εδώ.
Δηλαδή, με δύο λόγια, όλοι όσοι μου ανέβασαν τις τιμές (και εγώ το δέχθηκα με ανοιχτά τα πόδια, γιατί, το περιμενα, γιατί έτσι με είχαν ενημερώσει οι δημοσιογράφοι) μου είπαν ψέμματα!
Και φυσικά, καρπώθηκαν την διαφορά τιμής, και γελούσαν συνομωτικά πίσω απο την πλάτη μας.
~
Δεν μου αρέσει να είμαι ψείρας. Με ενοχλεί να ψάχνω να βρω ποιος και πως κοιτάει να με κλέψει σε κάθε συναλλαγή μου. Και αυτό επειδή δεν είμαι σαν και αυτούς, δεν συμμερίζομαι τα κόλπα τους, δεν ανήκω στην φάρα τους.
Γι’ αυτό και εξοργίζομαι τόσο όταν μου συμβαίνει…
Πόσο παραμύθι έχουμε φάει ρε αδέλφια;
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Γκρίνιες
May 12th, 2008
Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά…
Είναι από τους δημοφιλέστερους δικτυακούς τόπους «κοινωνικής δικτύωσης»- έχει περισσότερα από 69 εκατ. ενεργούς χρήστες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως όμως αποκάλυψε έρευνα του ΒΒC, το δεν είναι και πολύ ικανό να προστατεύσει τα προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων που το εμπιστεύονται… «Λιγότερες από τρεις ώρες» χρειάστηκαν οι δημοσιογράφοι της (εξειδικευμένης στην τεχνολογία) τηλεοπτικής εκπομπής «Click» για να φτιάξουν μια εφαρμογή (application) που τους επέτρεψε να εξασφαλίσουν, εν αγνοία των χρηστών που την «κατέβασαν», το όνομα, τη διεύθυνση, την ημερομηνία γέννησής τους, το όνομα του εργοδότη τους- καθώς και όλα τα αντίστοιχα προσωπικά δεδομένα των «φίλων» τους στο Facebook. Σύμφωνα με τους Βρετανούς δημοσιογράφους, «οποιοσδήποτε άνθρωπος με στοιχειώδεις γνώσεις προγραμματισμού» θα μπορούσε να δημιουργήσει μια παρόμοια εφαρμογή, ένα πρόγραμμα που μπορεί να παρουσιαστεί με τη μορφή ενός κουίζ ή ενός παιχνιδιού.
Το πρωτοδιάβασα στο http://vraseryzi.com/bbc-stoll-facebook/.
Ψάχνοντας την ιστορία, έπεσα και στο e-lawyer:
Υπάρχει πάντα η εσφαλμένη άποψη: “ποια προστασία, αφού οι ίδιοι ανεβάζουμε τις πληροφορίες στο ίντερνετ”. Δεν συμφωνώ με τη θέση αυτή γιατι δεν απαλλάσσει το facebook από την ευθύνη του να χρησιμοποιεί σωστά συστήματα ασφάλειας. Το επιχείρημα μου θυμίζει λίγο “δεν έχω να κρύψω τίποτα”. Ναι, αλλά θέλεις λ.χ. να πουλήσουν τις αναγνωριστικές προτιμήσεις σου, χωρίς να το ξέρεις σε ποιον;
Διαβάστε άρθρο και σχόλια εδώ.
Φυσικά, διαβάστε την σελίδα του BBC, και την απάντηση του facebook.
Τώρα βέβαια δεν λέω οτι έγινε και η μεγάλη κλοπή (ξέρουν οι βρετανοί απο μεγάλες κλοπες προσωπικών στοιχείων) αλλά ούτε καν αυτό το λίγο δεν θέλω.
Διατηρώ σελίδα στο facebook, και ήμουν αρκετά ειλικρινής στην καταχώρηση στοιχείων. Ίσως απο αφέλεια, ενώ πολλοί είχαν πει στο παρελθόν πόσο επικίνδυνο είναι αυτό.
Κατ’ αρχάς, θα αφαιρέσω μόνο (όπου αυτό είναι δυνατόν) όλες εφαρμογές (καθώς συνεχίζω να πιστεύω οτι το facebook παραμένει ένα χρήσιμο εργαλείο όταν δεν έχει όλα αυτά τα παιχνιδάκια), ενώ θα περιορίσω τις προσωπικές πληροφορίες.
To BBC (όπως θα έκανε κάθε σοβαρή εκπομπή) δεν αρκείται στο να τρομοκρατεί, δίνει και συμβουλές για την ασφάλεια των προσωπικών σας (μας) δεδομένων.
Και θα συνεχίζω να παρακολουθώ το θέμα…
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Γκρίνιες,
Ενημέρωση,
Τεχνολογία
May 9th, 2008
Κυλούν πολύ περίεργα οι τελευταίες ημέρες.
- Την Παρασκευή κλείσαμε ταξιδάκι αστραπή για να γιορτάσουμε την επέτειο του γάμου μας με την Ελεάνα.
- Το Σάββατο έκανε τα βαφτίσια του ο μικρός (”απο σήμερα με λένε”) Σταύρος.
- Την Κυριακή πέθανε ο Αχιλλέας, ένας άνθρωπος που έζησα αρκετά στα παιδικά -κυρίως- χρόνια μου.
Ελπίδες, ευτυχία, απογοήτευση. Γεμάτο το πακέτο απο συναισθήματα, όσο να πεις…
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Προσωπικά,
Συναισθηματικά
May 5th, 2008
Ο Biafra έκανε ένα απολαυστικό σχόλιο (στο πολύπαθο ποστ για τον σκύλο, σχόλιο #7), που χαλαρώνει λίγο την παντοδυναμία των blogs (δεν εννοούσε αυτό, εγώ επέλεξα το μεταφράσω έτσι).
Και σε πρώτη ανάγνωση, είχε απόλυτο δίκιο.
Φρεσκότατο, εντονότατο, υπέροχο δίκιο.
Αλλά σε δεύτερη ανάγνωση, υπερασπίζομαι τον εαυτό μου (απο μία “επίθεση” που, επαναλαμβάνω, δεν έγινε ποτέ, εγώ την μεταφράζω, μόνος μου).
Κατ΄αρχάς, ως οφείλω, η ανάρτηση του σχολίου:
Μεγάλε, έγραψες! Βγάζω λοιπόν κι εγώ το άχτι μου:
Η έκταση της αντίδρασης στον τύπο αυτό, είναι ενδεικτικό μιας κάποιας “απενοχοποίησης μέσω άποψης”. Μου σπάει τα νεύρα όσο λίγα πράγματα το να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να κοιμούνται με τη συνείδησή τους ήσυχη μόνο και μόνο επειδή έκαναν join σ’ ένα group στο facebook κατά της φτώχειας, του πολέμου, των διακρίσεων κοκ.
Δύο παράλληλα φαινόμενα:
- Πρώτον, απενοχοποιούμαστε από το τι συμβαίνει γύρω μας είτε με το να κατηγορούμε πχ το Μπους για όσα κάνει, είτε με το να κάνουμε παντιέρα και t-shirt τα “πιστεύω” μας, τα οποία όμως – συνήθως - ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
- Δεύτερο, απενοχοποιούμαστε από τη μετριότητα της δικής μας ζωής με το να βλέπουμε κακόμοιρους αναξιοπαθούντες τύπου Βροχοπούλου στην τηλεόραση και να τους κουτσομπολεύουμε με αγαλίαση την άλλη μέρα στο γραφείο σα να λέμε “δόξα τω Θεώ που εμείς τουλάχιστον δεν είμαστε έτσι”. ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ Σ’ ΑΥΤΟ ανακουφισμένοι.
Αυτό που με εκνευρίζει είναι η άποψη που δεν οδηγεί σε δράση. Σε δράση θετική για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Με ενοχλεί η απονεύρωση, η αποχαύνωση, ο ευνουχισμός. Με ενοχλεί κι αυτό που οι αμερικάνοι λένε self-righteousness: η στάση ότι επειδή εντοπίζουμε στους άλλους τα στραβά, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα περισσότερο για τη διόρθωσή τους. «Εμείς» είμαστε εντάξει. Οι «Άλλοι» είναι σκατά: οι Αμερικάνοι, οι Σκοπιανοί, οι Πολιτικοί, το Κράτος, οι Βάζελοι… Με ενοχλεί το γλείψιμο του Λαζόπουλου στους θεατές του που εντέλει αντί να ξυπνά συνειδήσεις, τις αποκοιμίζει γλυκά. Με ενοχλεί ο φαρισαϊσμός, ο και καλά «Χριστιανός» που κάνει το σταυρό του αλλά δεν βοηθά το διπλανό του, ο τζάμπα μάγκας γενικά.
Φωνάξαμε για τα καμένα. Πήγαμε και σε πορείες. Πόσοι φυτέψαμε έστω κι ένα δέντρο στις αναδασώσεις που οργανώθηκαν; Υπάρχει άραγε δικαιολογία που να στέκει γι’ αυτό; Κι όμως, οι περισσότεροι κοιμόμαστε με τη συνείδηση μας ήσυχη. Γιατί φωνάξαμε, γιατί είπαμε «τους άχρηστους κάψανε την Ελλάδα», γιατί πήραμε τη «σωστή» θέση. Κι αυτό συμβαίνει στα περισσότερα θέματα. Η “ψαγμένη”, η “πολιτικώς ορθή” άποψη θεωρείται αυτομάτως και απόδειξη κοινωνικής ευσέβειας. Πρόβατα μέσα στο μαντρί!
Δυσπιστούμε απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς. Και πολύ καλά κάνουμε. Όμως οι περισσότεροι αρκούμαστε στη δυσπιστία. Δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Λες και δεν είμαστε όλοι μας – όπως οφείλουμε σε μια Δημοκρατία - πολιτικοί.
Η «απενοχοποίηση μέσω άποψης» έχει πολλές αποχρώσεις. Το να προωθείς e-mail με παιδάκια που πεινάνε, το να βρίζεις την πολιτική και τους πολιτικούς στις παρέες σου για να δείξεις ότι σκέφτεσαι κι εσύ όπως αυτοί, το να βλέπεις γενικά την κοινωνική συμμετοχή σαν μόδα, σαν ένα εισιτήριο που σε κάνει μέλος δημοφιλών ομάδων. Όλα αυτά δεν μου λένε τίποτα, αν δεν παράγουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Ή τουλάχιστον, αν δεν στοχεύουν σ’ αυτό.
Όλοι αυτοί που θέλουν να αλλάξει ο κόσμος, κι ανάμεσά τους κι εγώ, ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας αρπάξουμε μια από τις άπειρες ευκαιρίες που έχουμε τριγύρω μας για να ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ: στην πολυκατοικία μας, τη γειτονιά μας, την πόλη μας, στην κοινωνία μας, στον κόσμο μας. Οπουδήποτε. Να ξεβολευτούμε για να γίνουν οι ιδέες μας, τα όνειρά μας πράξη! Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση!
Και η άποψή μου:
Παρόλα αυτά, έχω άποψη για το σχόλιό σου. Και αυτή έχει να κάνει με ένα παλαιότερο post που έλεγε (πάνω κάτω ότι) “δεν είναι έτσι τα πράγματα επειδή έτσι νομίζετε”.
Θεωρώ οτι πολλά πράγματα που έχουμε πάρει τρομαχτικά σοβαρά, στην πραγματικότητα είναι φαιδρά. Αλλά ακόμα και αν το πιστεύουμε, αφού όλοι οι άλλοι μοιάζουν να τα παίρνουν σοβαρά - το ίδιο κάνουμε και εμείς.
Πάμε με το ρεύμα.
Κάποια στιγμή λοιπόν, κάποιος (ένας blogger, ένας ποιητής, ένας τηλεκωμικός, ένας τραγουδιστής) φωνάζει: Ρε, ο βασιλιάς είναι γυμνός!
Και εκεί, απαλλαγμένοι απο την αμφιβολία, θέτουμε τα πράγματα στην σωστή βάση.
Η “σωστή βάση” είναι συνήθως η επικριτική και βασισμένη στην λογική και όχι στα συναισθήματα:
- Αν πιστεύω οτι ο Ψωμιάδης είναι ένας γελοίος καραγκιόζης, αλλά πλασάρεται (”διαφημίζεται” είναι καλύτερη λέξη) ως νομάρχης, τότε μπορεί (λέμε τώρα) να πάω να τον ψηφίσω.
- Αν ο Λεβέντης (πριν ξεπουλήσει τον σταθμό του) διαφημίζεται ως καραγκιόζης, αλλά σε κάποιο επίπεδο λέει πολύ σοβαρά και αξιόλογα πράγματα, θα αποφύγω να τον ψηφίσω. Ποιον, τον καραγκιόζη;
Αν όλοι πιστεύουν οτι η Αμερική είναι υπερδύναμη, και παντοκρατόρισσα, και η σούπερ-γαμάουα, και έρθει κάποιος και πει “ρε παιδιά, είναι και γυμνός και βλάκας ο Βασιλιάς” τότε φέρνει τα πράγματα σε μία σωστή βάση.
Θα έλεγε κανείς οτι τα blogs, οι blogger είναι η απάντηση στην παντοδυναμία των media. Αυτά, αυτοβαυκαλίζονται παράγοντας (και καταστρέφοντας ενίοτε) μύθους και είδωλα - ο κόσμος, πασχίζει να αποκαλύψει οτι τελικά, το βλέπουν το τσουτσούνι του βασιλέως (και δεν πρόκειται και για τίποτα σπουδαίο).
Αυτά που δημιουργεί η διαφήμιση, απογυμνώνει η κοινή λογική.
Δεν είμαι ποιητής (εκ του προχείρου), ούτε συγγραφέας, και παρότι θα το ήθελα, δεν με βλέπω να λέω την άποψή μου ραδιοφωνικώς όπως κάνει ο διάσημος Πιτσιρίκος.
Το blog μου έχω, εδώ τα λέω.
Ο ρόλος μου δεν είναι να ηγηθώ της επαναστάσεως (ποιος, εγώ ο αμόλυντος;) ή να μαθητεύσω ορδές ηρώων.
Δεν θα μπορούσε να είναι να οργανώσω αντιδράσεις, πορείες, ανατροπές (ποιος, εγώ ο παντογνώστης;).
Απλώς, κάπου - κάπου ο ρόλος μου σε αυτήν την κωμωδία είναι να λέω “Ρε, μήπως ο Βασιλιάς είναι γυμνός;” με όσο καλύτερα επιχειρήματα μπορώ να έχω.
Τουλάχιστον, ας γελάσουμε μαζί του αντί να τον πάρουμε σοβαρά.
Και οι πράξεις, οι επαναστάσεις, οι αγώνες - θα έρθουν απο μόνοι τους.
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Αποψη
April 22nd, 2008
(7 ψήφοι, βαθμολογία: 4.29 / 5)
15 σχόλια
(8 ψήφοι, βαθμολογία: 3.5 / 5)
